در اواسط يکي از شب هاي ماه مه 1965 «کيث ريچارد» ناگهان از خواب مي پرد، گيتار خود را در دست مي گيرد، ضبط صوت را روشن مي کند و ملودي آهنگ «رضايت» را مي نوازد و بعد مي خوابد. اينگونه بود که يکي از مهم ترين آهنگ هاي راک پديد آمد. او بعدها در مصاحبه اي گفت که اگر به آن نوار گوش دهيد، در نصف آن، من گيتار زده ام و در بقيه آن خرناس کشيده ام. سپس «سر مايکل فيليپ جگر» معروف به «مک جگر» ترانه آهنگ را فرداي آن روز در کنار استخر متل طي10 دقيقه نوشت. جگر در همان 10 دقيقه سعي کرد تا تمام سوداگري هاي جامعه امريکا را بيان کند. اينگونه بود که زوج جگر - ريچارد (تيمي که بالغ بر 40 سال است که در توليد ترانه با هم همکاري مي کند و شايد بتوان آنها را تنها در کنار زوج موفق مک کارتني- لنون قرار داد)1 با همکاري بريان جنز (ريتم گيتار)، بيل وايمن (بيس) و چارلي واتز (درام) اين آهنگ زيبا و به يادماندني را خلق کردند، تا اولين تک آهنگ رولينگ استونز باشد که به صدر پرفروش ها مي رود. البته ريچارد چندي بعد، از ساختن آهنگ پشيمان شده بود. ولي خوشبختانه پشيماني او در مقابل استمرار جگر خنثي شد. جگر در سال 1968 در مصاحبه با مجله اي فرانسوي زبان در خصوص توليد اين آهنگ گفت؛ «اين آهنگ بسيار شبيه آهنگ هاي فولکلور است، زماني که ما اولين بار براي ضبط به استوديو رفتيم، انگار کيث آن را ديگر خيلي دوست نداشت، به نظرم او فکر مي کرد که اين کار چندان مهمي نيست و ارزش ضبط کردن ندارد.» پنج روز پس از شبي که ريچارد خواب ديده بود و ملودي اين آهنگ را نوشته بود، آنها آهنگ را ضبط کردند و سه هفته بعد به عنوان تک آهنگ در بازار امريکا عرضه شد. آنها مي خواستند که کارشان اول در امريکا ارائه شود و سپس در انگلستان. چرا که به واسطه حضورشان در تور کنسرت هاي امريکا مي خواستند بر نحوه ارائه در انگلستان هم نظارت داشته باشند. رديف گيتارها در اين آهنگ بسيار شبيه آهنگ «رقص در خيابان» اثر گروه «مارتا و وندلس»2 است. چيزي که کيث ريچارد همواره بابت آن نگران بود.متن ترانه اين اثر از نگاه انساني است که به امريکا نگاه مي کند. و در آن دو وجه را تشخيص مي دهد. وجه حقيقي و وجه ساختگي. جگر که در تور امريکا به شدت از سوداگري موجود در امريکا کلافه و خسته شده بود، اين شعر را در نقد روح حاکم بر امريکا نوشت. مک جگر در خصوص اين آهنگ مي گويد؛ «مردم غالباً در خصوص آهنگ هاي بزرگ اغراق مي کنند، با اين حال به نظرم اين آهنگي بود که رولينگ استونز را ساخت و ما را به گروهي بزرگ و مشهور تبديل کرد. شما هميشه به يک آهنگ بزرگ نياز داريد. امريکا جاي بزرگي است و ما هم امريکايي نيستيم، ما به اين آهنگ واقعاً نياز داشتيم، آهنگ ها در امريکا جهاني مي شوند. حالا ديگر اين اثر همچون امضايي شناخته شده براي ماست. امضايي که فقط به نام رولينگ استونز است. در اين آهنگ ما روح زمانه خود را تسخير کرده ايم، چيزي که در آن روزگار و براي چنين آهنگ هايي بسيار مهم بود.» گروه هاي زيادي اين آهنگ را دوباره خوانده و اجرا کرده اند. از «اوتيس ردينگ»3 گرفته تا «بريتني اسپيرز» که البته موفق ترين اجرا متعلق به اوتيس ردينگ است و اجراي اسپيرز مورد تاييد جگر قرار نگرفته است. از ديگر بازخواني هاي نسبتاً موفق اين اثر مي توان به سال 1994 و جايزه سالانه موسيقي انگلستان اشاره کرد که اين آهنگ توسط «بيروک» و «پي.جي.هاروي» اجرا شد.اجازه انتشار و استفاده از حقوق اين آهنگ از سال 2006 به بعد به هيچ کدام از اعضاي گروه رولينگ استونز تعلق ندارد. چرا که آنها طي قراردادي و به خاطر فرار از ماليات سنگين در انگلستان حقوق اين آهنگ و تمامي آهنگ هايي که تا سال 1969 ساخته اند را واگذار کرده اند.

پي نوشت ها؛

1- به آنها دوقلوهاي گليمر نيز مي گويند.

2- «مارتا و وندلس» (1972-1960)، يکي از موفق ترين گروه هاي موسيقي در سبک «موتون» (چيزي شبيه بلوز که اولين بارها سياهان ايالت ديترود آن را بنا نهادند) بود.

3- «اوتيس ردينگ» (1967-1941)، موسيقيدان و ترانه سراي امريکايي سبک سول.

برگرفته از روزنامه شرق مورخ 31 اردیبهشت 1386 (صفحه موسیقی)